De ella sí podría enamorarme by Anja Mejač

Me aburre la gente feliz, piensa. No me interesa que me cuentes lo feliz que eres, lo buena actriz que serás. Quiero mirarte en silencio. Cállate. No le tengas miedo a los silencios. Serías mucho más linda si supieras estar callada. Y con seguridad serías también mucho mejor actriz. Pero Gonzalo sabe también que él es, en buena medida, el culpable de esa felicidad que Laura no sabe disimular. Sabe que ella muestra su alegría porque es una manera de halargarlo, de decirle que luce así de contenta porque está con él y no olvida que más tarde se amarán en su cama como probablemente nadie había sabido amarla hasta entonces. Gonzalo no ignora que Laura era bastante inexperta en las cosas del sexo cuando la conoció, la sedujo y la llevó a su cama. Ahora, gracias a él, a su astucia como amante, Laura goza de su cuerpo como nunca imaginó. Eso, saberse deseada por un hombre que ella admira y que sabe arrancarle gemidos de placer, y sentir que está cerca de ser lo que soñó desde niña, una actriz, le basta ser feliz. Gonzalo también es todo lo que siempre quiso ser, un pintor, un hombre libre, pero no es capaz de inventarse tanta felicidad porque cree que sentirse muy feliz es algo que aturde, idiotiza y empobrece la experiencia humana. Gonzalo no quiere ser feliz si eso le impide jugar con el riesgo, vivir al límite, pintar mejor. Laura habla, sonríe, bebe un vaso de agua, mientras él piensa que logrará callarla cuando le haga el amor más tarde. Laura habla y él recuerda a Zoe. Piensa en Zoe tendida en su cama, drumiendo. Piensa que tal vez debió abrazarla, besarla, no seguir ocultándole la verdad, que le desea como a ninguna otra mujer. Laura es sólo una amante deliciosa porque es joven, preciosa y con ganas de aprender, pero no estoy enamorado de ella ni lo estaré, piensa. El día que no pueda aguantarme más y le haga el amor a Zoe, estaré jodido para siempre. Porque me voy a enamorar. De ella sí podría enamorarme.

Jaime Bayly, La mujer de mi hermano

Prehajanje zavesti by Anja Mejač

Drugič: edina organa, ki ju je kuga dosegla in poškodovala, možgani in pljuča, sta oba neposredno odvisna od človekove zavesti in volje. Lahko se premagamo in ne mislimo ali ne dihamo, lahko pospešimo dihanje, mu dajemo poljuben ritem, ga po želji podvržemo zavesti ali prepustimo podzavesti in vzpostavimo ravnotežje med obema načinoma dihanja: samodejnim, ki ga neposredno nadzira veliki simpatik, in drugim, ki uboga zavestne odzive možganov.

Ravno tako lahko pospešimo, zavremo in ritmiziramo svojo misel. Lahko postavimo pravila podzavestni igri duha. Ne moremo pa uravnavati, kako se v jetrih čistijo sokovi in kako srce in arterije porazdelujejo kri po telesu, ne moremo nadzirati prebave, ustaviti ali pospešiti izločanja snovi v črevesju. Zdi se torej, da si kuga izbira in naseljuje vse tiste dele telesa in tista mesta fizičnega prostora, kjer so si človekova volja, zavest in misel blizu in kjer se izražajo.

Antonin Artaud, Gledališče in kuga, 1964

Povodna deklica by Anja Mejač

“Neka strašna gracija iz tega obdobja, se danes imenuje “erotična fantazija” in na boleč način zaplete naše duševno življenje ....”

Marmorna sirena, fotografija: Ajda Schmidt, ples: Anja Mejač

Read More

Simbioza nasprotij by Anja Mejač

Fotografska serija lovi preobrazbo plesalke flamenka, ki je odvrgla svojo plesno opremo ter se skozi japonski ples butoh podala v raziskovanje kamna; v sebi in okoli sebe. 

Je eksperiment kontrastiranja med geometričnim in organskim, med živečim in čutečim ter hladnim in mirujočim, predvsem pa med sorodnostjo in tujostjo. Belo pobarvana figura na belem marmorju na prvi pogled sicer spominja na kip, statičen in neločljiv od svojega izvornega materiala, ponekod pa ekspresivnost giba in akumulacija čustva ustvarjata vtis, da se kip kot Pigmalionova Galateja izvija in bori za življenje in organskost, ki sta močnejša, usodnejša in težja od kamnitih blokov.

Kaj bo plesalka flamenka, ki s kovinskimi žeblji tolče ob leseno podlago, naredila na kamitih tleh? Morala se bo preobraziti, morala bo plesati svojo vsebino.

fotografija: Ajda Schmidt
ples: Anja Mejač


Prelepe fotografije Draga Videmška z otvoritve razstave. Najlepša hvala vsem!

Aprilske vinjete

poezija: Leopold Legat
skladba: Lojze Lebič
ples, koreografija: Anja Mejač
flavta: Anita Prelovšek
umetniška beseda: Voranc Boh

Telo naj v plesu zacveti by Anja Mejač

Look closely at plants. When in blossom, flowers are petal-laden right to the very tip of their limbs. But take a look at your fingertips: they're lifeless. If your dance is to come to life in the same way a flower blossoms, then be flower-like. Look at trees! From the roots to the tip of their branches, they're vibrantly expressive.

Kazuo Ohno

Delo z igralcem by Anja Mejač

Igralec me zanima zato, ker je človeško bitje. To vsebuje dvoje načelnih stališč: prvič, moje srečanje z drugo osebo, stik, vzajemno občutenje razumevanja in vtisa, ki ga ustvarja dejstvo, da se odpremo za drugo bitje, da ga skušamo razumeti: na kratko, premagovanje naše osamljenosti. Drugič, posks razumeti samega sebe skozi obnašanje drugega človeka, najdevanje samega sebe v njem.

Jerzy Grotowski, Revno gledališče, 1968